Δημόσια τοποθέτηση εθελόντριας για τη μεταφορά των αδέσποτων στο Παλαιό Φάληρο – «Το καταφύγιο δεν έκλεισε επειδή δεν συνεργαστήκαμε, αλλά επειδή μιλήσαμε»

Συνεχίζονται οι αντιδράσεις για τη μεταφορά των αδέσποτων σκύλων από τον χώρο φιλοξενίας στο Παλαιό Φάληρο, με το θέμα να παραμένει στο επίκεντρο της τοπικής επικαιρότητας και να προκαλεί έντονες συζητήσεις σχετικά με τις συνθήκες λειτουργίας του δημοτικού καταφυγίου και τις αποφάσεις της δημοτικής αρχής.

Με δημόσια ανάρτησή της, η εθελόντρια Ελένη Κωτσή, που δραστηριοποιείται επί σειρά ετών στο δημοτικό καταφύγιο, περιγράφει μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων γύρω από τη μεταφορά των αδέσποτων, κάνοντας λόγο για επτά χρόνια συνεχούς παρουσίας «365 ημέρες τον χρόνο, χωρίς αμοιβή και χωρίς ωράριο», με σημαντικό προσωπικό και ψυχικό κόστος.

Όπως επισημαίνει, οι εθελοντές διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι ο χώρος λειτουργούσε μόλις δύο ώρες ημερησίως, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια πρακτική δεν συνιστά ουσιαστική φιλοξενία αλλά παρατεταμένο εγκλεισμό. Ζήτησαν –όπως αναφέρει– την επέκταση του ωραρίου τουλάχιστον στις οκτώ ώρες ημερησίως, ώστε τα ζώα να έχουν περισσότερες δυνατότητες κίνησης και κοινωνικοποίησης.

Στην ίδια τοποθέτηση γίνεται λόγος για «εκφοβισμό» αντί διαλόγου, ενώ απορρίπτονται οι αιτιάσεις περί «παράνομου» καταφυγίου ή έλλειψης συνεργασίας από την πλευρά των εθελοντών και των σωματείων.

«Το καταφύγιο δεν έκλεισε επειδή δεν συνεργαστήκαμε. Έκλεισε επειδή μιλήσαμε», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Η κα Κωτσή τονίζει ότι οι άνθρωποι που στήριξαν τη λειτουργία του χώρου δεν επιδιώκουν αντιπαράθεση, αλλά έναν Δήμο που –όπως αναφέρει– θα αναλαμβάνει τις ευθύνες του απέναντι στα αδέσποτα ζώα και δεν θα βασίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική προσφορά για την κάλυψη πάγιων αναγκών.

Το ζήτημα της διαχείρισης και της μεταφοράς των αδέσποτων στον Δήμο Παλαιού Φαλήρου παραμένει στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, με πολίτες και εθελοντές να ζητούν διαφάνεια, σαφείς απαντήσεις και σταθερό σχεδιασμό για τη φροντίδα και την ευζωία των ζώων.

Ολόκληρη η ανάρτηση

Eleni Kotsi

ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ – Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ

Εδώ και 7 ολόκληρα χρόνια είμαστε παρόντες.

365 ημέρες τον χρόνο.

Χωρίς αμοιβή.

Χωρίς ωράριο.

Με κόστος από τον προσωπικό μας χρόνο, τον ύπνο μας, την ξεκούρασή μας, τα χρήματά μας και –κυρίως– την ψυχική μας υγεία.

Είμαστε εθελοντές σε ένα καταφύγιο.

Όχι για να «φαινόμαστε».

Αλλά για να μπορούν οι ψυχές που ζουν πίσω από τα κάγκελα να παίρνουν ένα χάδι, να κοινωνικοποιούνται, να κινούνται, να νιώθουν για λίγο ότι δεν έχουν ξεχαστεί.

Διαμαρτυρηθήκαμε γιατί ένα καταφύγιο που λειτουργεί μόλις 2 ώρες την ημέρα δεν είναι καταφύγιο.

Είναι εγκλεισμός.

Και ο παρατεταμένος εγκλεισμός είναι κακοποίηση.

Ζητήσαμε το αυτονόητο:

να λειτουργεί ο χώρος τουλάχιστον 8 ώρες, ώστε τα ζώα να έχουν στοιχειώδεις συνθήκες ζωής.

Η απάντηση που δόθηκε δεν ήταν διάλογος.

Ήταν εκφοβισμός.

Τα ζώα απομακρύνθηκαν.

Το καταφύγιο έκλεισε.

Και η ευθύνη επιχειρήθηκε να μεταφερθεί σε εμάς, με τον ισχυρισμό ότι:

το καταφύγιο ήταν «παράνομο»

οι εθελοντές ήταν «εγωιστές»

τα σωματεία «δεν συνεργάστηκαν»

Αυτή δεν είναι η αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι:

Δεν μας έκλεισαν επειδή δεν συνεργαστήκαμε.

Μας έκλεισαν επειδή μιλήσαμε.

Επειδή δεν δεχτήκαμε τη σιωπή.

Επειδή δεν ανεχτήκαμε την κακοποίηση να βαφτίζεται «λειτουργία».

Ο εγωισμός δεν είναι να υπερασπίζεσαι αθώες ψυχές.

Ο εγωισμός είναι να χρησιμοποιείται η εξουσία για να ρίχνονται ευθύνες σε ανθρώπους που επί χρόνια κρατούν όρθιο κάτι που θα έπρεπε να λειτουργεί σωστά από τον ίδιο τον δήμο.

Δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο:

Έναν δήμο που να υπερασπίζεται τα ζώα.

Έναν δήμο που να αναλαμβάνει ευθύνες.

Έναν δήμο που να μη βασίζεται στην αυτοθυσία εθελοντών για να καλύπτει ελλείψεις.

Θέλουμε πίσω τη ζωή μας.

Θέλουμε πίσω τον χρόνο μας.

Και θέλουμε να σταματήσει η μετατροπή της αγάπης μας σε άλλοθι.

Οι εθελοντές δεν είναι εγωιστές.

Είναι άνθρωποι που δεν άντεξαν να κοιτούν αλλού.