Η παραλιακή γυρίζει σελίδα: Έτοιμη η νέα πολυκατοικία στη θέση του ιστορικού Πράπα

Στο σημείο της παραλιακής κοντά στην ΕΔΕΜ, όπου άλλοτε βρισκόταν ο Πράπας -η «καρδιά» της κοινωνικής ζωής του Παλαιού Φαλήρου-, σήμερα δεσπόζει ένα σύγχρονο κτίριο υψηλών προδιαγραφών, που σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια νέα εποχή για τη γειτονιά.

Σχεδόν έτοιμο προς παράδοση

Ένα ακόμη κεφάλαιο στην αστική ιστορία του Παλαιού Φαλήρου κλείνει οριστικά, καθώς η νέα πολυκατοικία που κατασκευάζεται στο οικόπεδο όπου για 55 χρόνια λειτουργούσε το ιστορικό «Πράπας Sweet Home» βρίσκεται πλέον ένα βήμα πριν από την παράδοσή της στους ιδιοκτήτες.

Σύμφωνα με την κατασκευαστική εταιρεία που υλοποιεί το έργο, η οικοδομή έχει ολοκληρωθεί σε ποσοστό που αγγίζει το 98%. Απομένουν οι τελευταίες παρεμβάσεις στους κοινόχρηστους χώρους, στα πεζοδρόμια και στις συνδέσεις με τα δίκτυα κοινής ωφέλειας, ώστε το κτίριο να παραδοθεί πλήρως έτοιμο στους ιδιοκτήτες πριν από το Πάσχα.

Η πολυκατοικία περιλαμβάνει οκτώ ευρύχωρα οροφοδιαμερίσματα επιφάνειας 188,5 τ.μ., ενώ το ρετιρέ φτάνει τα 240 τ.μ., συμπεριλαμβανομένου του δώματος. Κατατάσσεται στην ανώτατη ενεργειακή κατηγορία Α+, διαθέτοντας φωτοβολταϊκά συστήματα για την κάλυψη των κοινόχρηστων αναγκών.

Οι τιμές πώλησης κινήθηκαν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα για την παραλιακή ζώνη, με μέσο όρο περίπου 10.500 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, γεγονός που αποτυπώνει τη ζήτηση για σύγχρονες κατοικίες στα Νότια Προάστια.

Ο Πράπας ήταν συνώνυμος μιας ολόκληρης εποχής

Για δεκαετίες, το «Πράπας Sweet Home» δεν ήταν απλώς ένα ζαχαροπλαστείο. Υπήρξε σημείο αναφοράς για το Παλαιό Φάληρο, χώρος συνάντησης και καλλιτεχνικής ζύμωσης.

Το όνομά του πέρασε και στη δισκογραφία μέσα από το τραγούδι «Καλοκαιρινές Διακοπές» του Νίκου Καρβέλα, όπου αποτυπώνεται η παρεΐστικη ατμόσφαιρα του χώρου:

«…μα το βραδάκι όλοι στο Sweet Home, με τα κορίτσια αγκαλιά, κάποιο παρτάκι κανονίζαμε μετά το σινεμά…»

Η ιστορία του ξεκίνησε το 1965, όταν η οικογένεια Πράπα ανέλαβε το ζαχαροπλαστείο της παραλιακής και το μετέτρεψε σε ένα από τα πιο γνωστά στέκια των νοτίων προαστίων. Από τη δεκαετία του ’70 έως και το κλείσιμό του το 2018, αποτέλεσε σταθερό σημείο συνάντησης για γενιές Φαληριωτών.

Ανάμεσα στους θαμώνες του συγκαταλέγονταν προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου, όπως ο Γιώργος Κατσαρός, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος, ο Τόλης Βοσκόπουλος και ο Βασίλης Βασιλικός. Το στέκι, ωστόσο, δεν περιοριζόταν μόνο στους ανθρώπους της τέχνης· για χρόνια αποτέλεσε χώρο συνάντησης διανοουμένων, μουσικών, αλλά και ναυάρχων και ιστιοπλόων, καθώς το ναυτικό στοιχείο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ταυτότητα της περιοχής.

Ξεχωριστή ήταν η σχέση του Γιώργου Κατσαρού με τον Πράπα, ο οποίος έχει μιλήσει δημόσια για τη σημασία του στεκιού αυτού στην καθημερινότητά του.

«Ήταν το στέκι μας για πάνω από 30 χρόνια. Μεγαλώσαμε εκεί μέσα. Η ζωή χωρίς το στέκι είναι ελλιπής.»

Ιστορία έγραψαν και οι γεύσεις του: τα «πασχαλιάτικα» κουλουράκια, το εκμέκ κανταΐφι, το προφιτερόλ, τα μιλφέιγ και το χειροποίητο παγωτό αποτέλεσαν γλυκές αναμνήσεις για όσους πέρασαν από εκεί.

Στα τραπέζια του γεννιόντουσαν ιδέες και συζητήσεις, συχνά με μια κιθάρα και φόντο τον Σαρωνικό. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, οι θαμώνες λιγόστεψαν και ο Πράπας ολοκλήρωσε τον κύκλο του, αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη της πόλης.

Από τη μνήμη στη νέα πραγματικότητα

Καθοριστικό σημείο καμπής για την πορεία του Πράπα υπήρξε η λειτουργία του τραμ στην παραλιακή. Η υπερυψωμένη γραμμή μπροστά από το κατάστημα άλλαξε αισθητά την εικόνα του σημείου, περιόρισε τη θέα προς τη θάλασσα και επηρέασε την επισκεψιμότητά του. Για ένα στέκι που είχε ταυτιστεί με το ανοιχτό μέτωπο της παραλίας, η αλλαγή αυτή αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντική.

Το κλείσιμο του ζαχαροπλαστείου το 2018 και η κατεδάφιση του κτιρίου το 2022 σηματοδότησαν για πολλούς Φαληριώτες το τέλος μιας εποχής. Για περίπου πέντε χρόνια το ακίνητο παρέμενε κλειστό, μέχρι να δρομολογηθεί η σημερινή του αξιοποίηση.

Η ανέγερση της νέας πολυκατοικίας εντάσσεται στο ευρύτερο κύμα ανανέωσης του οικιστικού αποθέματος στα Νότια Προάστια. Παράλληλα, όμως, υπενθυμίζει ότι η ταυτότητα μιας πόλης δεν διαμορφώνεται μόνο από τα κτίρια, αλλά κυρίως από τις μνήμες και τις ανθρώπινες ιστορίες που αυτά φιλοξενούν.

Στο Παλαιό Φάληρο, ο Πράπας μπορεί να πέρασε στην ιστορία, όμως για όσους το έζησαν θα παραμένει πάντα κάτι περισσότερο από ένα ζαχαροπλαστείο: ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης της πόλης.