Μια άγνωστη ιστορία της Άννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα στο Παλαιό Φάληρο
Ο δικηγόρος Τάκης Σπηλιάκος θυμάται μια ξεχωριστή ιστορία στο Παλαιό Φάληρο από την εποχή που έκανε στενή παρέα με την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα
Μια προσωπική ανάμνηση από την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, με επίκεντρο το Παλαιό Φάληρο, μοιράστηκε ο Τάκης Σπηλιάκος στην ομάδα του Παλαιού Φαλήρου στο Facebook, ανατρέχοντας στην Πρωτομαγιά του 1990 και σε μια απρόσμενη συνάντηση που έμελλε να του μείνει αξέχαστη.
Ο Τάκης Σπηλιάκος είναι δικηγόρος και συνεργάτης του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη. Εκείνη την εποχή, όπως αφηγείται, διατηρούσε στενή φιλική σχέση με το ζευγάρι και συναντιόνταν δύο με τρεις φορές την εβδομάδα.
Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι και το μήνυμα στην Άννα Βίσση
Την Πρωτομαγιά του 1990, ο Τάκης Σπηλιάκος βρισκόταν σε σπίτι φίλου, όπου η παρέα έψηνε αρνιά και διασκέδαζε με τα τραγούδια της Άννας Βίσση. Κάποια στιγμή, κάποιος πρότεινε να συνεχίσουν τη βραδιά στο νυχτερινό κέντρο «Διογένης» όπου τραγουδούσε τότε η Βίσση. Η κράτηση του τραπεζιού αποδείχθηκε δύσκολη υπόθεση, αλλά ο ίδιος ανέλαβε να βρει λύση. Τηλεφώνησε στην ίδια την Άννα Βίσση και τελικά το τραπέζι κανονίστηκε.
Πριν από την έξοδό του, αγόρασε ένα μεγάλο πρωτομαγιάτικο στεφάνι και έγραψε σε μια κάρτα: «Σου εύχομαι, κάθε μέρα σου, να είναι Πρωτομαγιά… Τάκης». Όταν πήγε στο καμαρίνι της για να της το προσφέρει, τη ρώτησε πότε θα ερχόταν ο Νίκος Καρβέλας. Η απάντησή της τον αιφνιδίασε: «Δεν θα έρθει… Χωρίσαμε με τον Νίκο…», του είπε με θλιμμένο ύφος.
Η βραδιά, πάντως, κύλησε υπέροχα, όπως θυμάται. Η Άννα Βίσση τραγουδούσε, χόρευε και ξεσήκωνε το κοινό σε μια κατάμεστη αίθουσα, λες και δεν συνέβαινε τίποτα.
Την επόμενη ημέρα, όμως, ο Σπηλιάκος σκέφτηκε ξανά το μήνυμα που της είχε γράψει. Θεώρησε πως η ευχή του δεν ήταν η πιο κατάλληλη για εκείνη τη δύσκολη στιγμή και αποφάσισε να της γράψει ένα ποίημα. Της το παρέδωσε το ίδιο βράδυ, χωρίς να τη ρωτήσει κάτι περισσότερο. Αργότερα, όπως αναφέρει, το συμπεριέλαβε στην ποιητική συλλογή του «Θυμίσουν… με λένε Τάκη».
Το απρόσμενο ραντεβού στο Δημαρχείο Παλαιού Φαλήρου
Η ιστορία είχε όμως συνέχεια στο Παλαιό Φάληρο. Κάποια στιγμή, ο Νίκος Καρβέλας τηλεφώνησε στον Τάκη Σπηλιάκο και τον κάλεσε στο Δημαρχείο της πόλης. Είναι πασίγνωστο πως ο Καρβέλας μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο. Ακόμα κι αν δεν το ξέρει κάποιος, προδίδεται από τα τραγούδια του, ειδικά το «Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα»*.
«Ποιητή μου και δικηγόρε… Το απόγευμα, ραντεβού στο Δημαρχείο του Παλαιού Φαλήρου. Κάτι γίνεται, που θέλω να το ακούσεις», θυμάται ότι του είπε. Όταν έφτασε στο Δημαρχείο, αντίκρισε τον Νίκο Καρβέλα μαζί με την Άννα Βίσση, αγκαλιασμένους. Η χαρά του ήταν μεγάλη, καθώς τους έβλεπε και πάλι μαζί.
Ο Καρβέλας τον οδήγησε στον τότε δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου, Γιώργο Χρυσοβερίδη. Εκεί, σύμφωνα με την αφήγησή του, του είπε: «Ο Σπηλιάκος είναι ποιητής σαν τον πατέρα μου». Τότε ο Τάκης Σπηλιάκος πρόσεξε μια μικρή αφίσα που ανακοίνωνε ένα «Φιλολογικό μνημόσυνο για τον ποιητή Λευτέρη Καρβέλα». Έκπληκτος, ρώτησε τον Νίκο Καρβέλα αν ο πατέρας του ήταν ποιητής. «Ναι ρε… Ποιητής… σαν κι εσένα», του απάντησε εκείνος και κάθισε στα πίσω καθίσματα, αγκαλιά με την Άννα Βίσση.
Μέσα από αυτήν την αφήγηση, το Παλαιό Φάληρο αναδεικνύεται ως το σκηνικό μιας λιγότερο γνωστής στιγμής από τη ζωή των δύο αυτών ανθρώπων που αγαπιόντουσαν, χώριζαν, ξαναέσμιγαν και σήμερα έφτασαν να σκοτώνονται δημοσίως...
*Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα
Θυμήσου τα καλοκαίρια εκείνο τον καιρό
με την παρέα στο Φάληρο το παλιό,
Στον Μπάτη όλοι μαζευόμαστε,
για μπάνιο τα πρωινά,
στην Αμφιτρίτη και στον Άδωνι
το βράδυ σινεμά.
Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα
Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα
Με κάτι άλλες παρέες είχαμε διαφορές,
και στον Απόλλωνα απ’ έξω πέφτανε καρπαζιές,
μα το βραδάκι όλοι στο Sweet Home
με τα κορίτσια αγκαλιά κάποιο παρτάκι κανονίζαμε
μετά το σινεμά.
Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα
Καλοκαιρινές διακοπές για πάντα
Τώρα η παρέα του Φαλήρου ανήκει στο παρελθόν,
η Αμφιτρίτη και ο Άδωνις είναι μπετόν,
στον Μπάτη απ’ έξω γράφει: «Προσοχή! Μολυσμένα νερά!»
και δεν υπάρχει τίποτα να μας θυμίζει πια...
