Το μήνυμα του Δημάρχου Γιάννη Φωστηρόπουλου για την απώλεια της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ

Με λόγια βαθιάς θλίψης και σεβασμού, ο Δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου Γιάννης Φωστηρόπουλος αποχαιρέτησε τη σπουδαία ακαδημαϊκό Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η οποία έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια ανεκτίμητη πνευματική παρακαταθήκη.

Ο αποχαιρετισμός του Δημάρχου

Στο μήνυμά του, ο κ. Φωστηρόπουλος ανέφερε:

«Με θλίψη αποχαιρετούμε τη σπουδαία ακαδημαϊκό Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Το πολυετές έργο της έγινε φάρος του Βυζαντινού πολιτισμού και της ανάδειξης της ελληνικής ιστορίας, ενώ περήφανη στιγμή στην καριέρα της ήταν η εκλογή της ως η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στα 700 χρόνια λειτουργίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Μας τίμησε με την παρουσία της στην τελετή ονοματοδοσίας στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Παλαιού Φαλήρου, το οποίο έλαβε το όνομά της.Μια μεγάλη Ελληνίδα.Αιωνία της η μνήμη.»

Η παρουσία της στην τελετή ονοματοδοσίας του 11ο Δημοτικού Σχολείου Παλαιού Φαλήρου αποτέλεσε ξεχωριστή στιγμή για την τοπική κοινωνία, συνδέοντας το όνομά της με τη νέα γενιά της πόλης.

Η ζωή της

Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926, με ρίζες από τη Μικρά Ασία, και μεγάλωσε σε μια εποχή έντονων ιστορικών ανακατατάξεων που επηρέασαν βαθιά τη σκέψη και τη μετέπειτα επιστημονική της πορεία. Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στη Γαλλία, όπου και διακρίθηκε ακαδημαϊκά.

Η επιστημονική της ανέλιξη στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης υπήρξε εντυπωσιακή. Το 1976 εξελέγη Πρύτανης, καταγράφοντας μια ιστορική πρωτιά ως η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα στα 700 χρόνια λειτουργίας του ιδρύματος. Η εκλογή της αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη θέση των γυναικών στην πανεπιστημιακή κοινότητα διεθνώς.

Παρά τη διεθνή της καταξίωση, διατήρησε πάντοτε στενούς δεσμούς με την Ελλάδα, συμμετέχοντας ενεργά στον δημόσιο διάλογο για την παιδεία, τον πολιτισμό και την ιστορική συνείδηση.

Το έργο και η παρακαταθήκη της

Το ερευνητικό και συγγραφικό της έργο συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη του Βυζαντινού πολιτισμού και της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Με τις μελέτες και τα βιβλία της φώτισε τον ρόλο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως κρίκου που συνδέει την αρχαιότητα με τον νεότερο ελληνικό κόσμο, αναδεικνύοντας τη σημασία της στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Δεν περιορίστηκε, ωστόσο, στη στενά ακαδημαϊκή έρευνα. Μέσα από διαλέξεις, άρθρα και δημόσιες παρεμβάσεις, υπερασπίστηκε τη σημασία της ιστορικής γνώσης ως θεμέλιο της συλλογικής ταυτότητας και της δημοκρατικής συνείδησης. Με λόγο καθαρό και ουσιαστικό, κατόρθωσε να γεφυρώσει τον πανεπιστημιακό χώρο με την κοινωνία.

Η διεθνής της πορεία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και η ιστορική εκλογή της ως Πρύτανη δεν αποτέλεσαν μόνο προσωπική διάκριση, αλλά και σύμβολο προόδου για τις γυναίκες στην επιστήμη. Η παρακαταθήκη της δεν είναι μόνο τα βιβλία και οι μελέτες της, αλλά και το παράδειγμα ζωής: προσήλωση στη γνώση, συνέπεια στις αξίες και διαρκής προσφορά στον ελληνισμό.

Η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το έργο της, αλλά και μέσα από τους ανθρώπους που ενέπνευσε – στην Ελλάδα και διεθνώς.